Wyniki wyszukiwania

Kto jest kim na kanaryjskim niebie? Kilka wskazówek, jak patrzeć w niebo z dziećmi

Istnieją miejsca, których dziedzictwo kulturowe świadczy o ich dawnej świetności. Dotyczy to właśnie Antigua, położonej na równinie środkowej wyspy Fuerteventura. Jej starówka skupia zespół o wysokiej wartości historycznej i artystycznej, widocznej w architekturze. Ale to, co definiuje krajobraz Antigua, to odznaczające się na jej równinie wiatraki, których skrzydła, jak za dawnych czasów, napędza łagodny i ciepły podmuch pasatów.

Buenavista to ostatnia miejscowość na północy Teneryfy. Prowadzi do niej droga, za którą znajduje się już tylko kamienna forteca masywu Teno. To północne miasteczko leży u jego podnóża, ale swego uroku nie zawdzięcza jedynie otaczającemu go imponującemu krajobrazowi. Zostało uznane za Dobro Dziedzictwa Kulturowego o kategorii Zespołu Historycznego ze względu na przebieg jego starych ulic oraz liczne przykłady tradycyjnych domków, które łączą elementy różnych stylów wprowadzonych przez konkwistadorów.

Caleta de Sebo jest prawdopodobnie jednym z najbardziej osobliwych zakątków Wysp Kanaryjskich. To „stolica” La Graciosa, jedynej zamieszkanej wyspy w rezerwacie przyrody Archipelagu Chinijo, na północ od Lanzarote. Z wioski Órzola (północna część Lanzarote) codziennie wypływają łódki, które w dwadzieścia minut dowiozą turystę do tej oazy spokoju, z białymi domami i piaszczystymi ulicami, po których można chodzić boso, niczym Robinson Crusoe. Cisza pośrodku oceanu, to miejsce na naładowanie baterii wyczerpanych rytmem cywilizacji.

Do osady Teno Alto, położonej w sercu Parku Wiejskiego Teno w północno-zachodniej części Teneryfy docieramy krętą drogą. W tej wyspiarskiej przystani dla wiejskich zwyczajów drzemią cisza i esencja osady, która zaledwie kilkadziesiąt lat temu przystosowała się do swego ustronnego położenia. Jej odosobnienie nie ujmuje mieszkańcom gościnności okazywanej licznie przybywającym do tej enklawy turystom.

Położone w północno-wschodniej części El Hierro Tiñor zachowało wyjątkowy urok widoczny w tradycyjnych domach, zbudowanych z ciemnej skały wulkanicznej i przykrytych płaskimi dachówkami w stylu angielskim. Biel wielu budynków kontrastuje z zielonymi barwami otaczającego krajobrazu. Zaledwie kilka kilometrów od stolicy wyspy i osłonięte na zboczu, Tiñor zachęca do zatrzymania się i spokojnej obserwacji.

Artenara jest najwyżej położoną miejscowością na Gran Canarii. Otoczona stromo ukształtowanymi terenami, które pisarz Miguel de Unamuno określił mianem „skamieniałej burzy”, stanowi rozległy, naturalny balkon wznoszący się nad Światowym Rezerwatem Biosfery Gran Canarii. Z Artenara mamy najlepszy widok na dwa reprezentatywne symbole wyspy: Roque Nublo i Roque Bentayga, święte miejsce kanaryjskich aborygenów. Ta spokojna wioska na szczycie jest idealna, by odetchnąć od zgiełku wybrzeża.

Leżąca na północy wyspy El Hierro dolina El Golfo naznaczona jest kilkoma osadami. Jedna z nich, Los Llanillos, wyróżnia się swą malowniczością. Położona blisko wybrzeża, przyciąga uwagę zadbanymi, tradycyjnymi domami o płaskich dachach i nagich kamieniach narożnych pokrytych harmonijnymi kolorami. Warto też zobaczyć śliczne, pełne kwiatów ogrody, które sprawiają, że spacer po ulicach Los Llanillos to rozkosz dla zmysłów.

Na północnym zachodzie wyspy La Palma, z dala od nowoczesnego rozwoju miast leży mała, spokojna osada Las Tricias, osadzona na zboczu wąwozu i otoczona migdałowcami, które w zimie kwitną wręcz widowiskowo. Stonowany rytm życia w Las Tricias pozwala z uwagą podziwiać jej architekturę, w której wyróżniamy pokryte dachówką, piękne, stare domy z drewnianymi balkonami i ścianami z ciemnego, pobielonego wapnem kamienia, w czysto wyspiarskim stylu.

El Palmar leży w północno-zachodniej części Teneryfy, w żyznej dolinie, której zawdzięcza swoją nazwę. Osada ta stanowi „stolicę” Parku Wiejskiego Teno, poprzez który można zagłębić się w stary las Monte del Agua lub wspiąć się na wysokie turnie Baracán bądź Talavera. Tutejsza gospodarka opiera się na rolnictwie i rzemiośle stosującym wiklinę i liście palmowe. W powietrzu nierzadko unosi się aromat gofio, świeżo zmielonej mąki pochodzenia aborygeńskiego, uzyskiwanej z palonych zbóż.