Wyniki wyszukiwania

Miejsce o specjalnym znaczeniu naukowym Acantilados de Alajeró jest ciężko dostępne z lądu. Jego piękno lepiej podziwiać z oceanu. Jest to reprezentatywna, dobrze zachowana jednostka geomorfologiczna oraz wyróżniający się element krajobrazu o dużym walorze biologicznym. Główne gatunki roślin, które tutaj napotkamy, to wilczomlecz (Euphorbia berthelotii), Plocama pendula oraz rzadziej wilczomlecz kanaryjski (Euphorbia canariensis).

Nie daj się oszukać spokojem panującym w tej zatoce: w przeszłości dość często mieszkańcy San Sebastián de La Gomera patrzyli na ocean ze strachem.

Źródła w Taguluche leżą na działkach należących do mieszkańców wioski i należą do tzw. „Comunidad de Regantes”, czyli wspólnoty podlewających, którzy rozdzielają wodę proporcjonalnie do wielkości działki, przy użyciu systemu podziału wód obowiązującego od niepamiętnych czasów. Ten system pozwolił na utrzymanie pól uprawnych w dobrym stanie przez wieki.

Infrastruktura drogowa dla pieszych na La Gomerze w przeszłości była podstawą gospodarki opartej na rolnictwie i hodowli. W dzisiejszych czasach to dziedzictwo kulturowe, zachowane aż do teraz stanowi podstawę do uprawiania nowej aktywności o wielkim potencjale — turystyki pieszej.

Oto centrum obsługi odwiedzających Parku Narodowego Garajonay, u podnóża wysoko położonego płaskowyżu, który zajmuje praktycznie całość środkowej części wyspy. Tutaj nie ma głębokich wąwozów tak charakterystycznych dla La Gomery. Te tereny wykazują dużo łagodniejszą rzeźbę terenu niż pozostała część wyspy. Wysokość wynosi powyżej 600 m.

Z tego punktu widokowego rozpościerają się najlepsze widoki na Vallehermoso. Jest to największe dorzecze na La Gomerze. W korycie rzeczki leży wioska Vallehermoso, otoczona tarasami uprawnymi. To miejsce, z obeliskiem Roque Cano, wygląda jak krajobraz z pocztówki. Panującego tu spokoju nie można porównać z niczym innym.

San Bartolomé, znana wcześniej pod nazwą Ajei (mała wioska), jest jedną z najmniejszych, choć najbardziej charakterystycznych miejscowości na Lanzarote, ponieważ kryje dwie twarze tej wyspy. W jej północnej części leżą pola uprawne, natomiast na południu widoczne jest wulkaniczne pochodzenie wyspy. W wiosce znajduje się wiele historycznych budynków wartych odwiedzin: Dom „Casa Palacio del Mayor Guerra” uznany za zabytek historyczno-artystyczny lub dom „Casa Ajei”, piękny przykład dawnej architektury ludowej na obszarach wiejskich.

Ten punkt widokowy pozwala podziwiać wąwóz Tirajana. Wyróżniają si tutaj palmy (Phoenix canariensis), o bardzo ważnym znaczeniu w tradycyjnej kulturze gminy Tirajana, często wykorzystywane jako surowiec w rzemiośle. Ogromne okazy, którym towarzyszą również drzewa oliwne, tworzą lasy, przypominające o przeszłości, w której środowisko naturalne było stopniowo ujarzmiane przez człowieka, szukającego w nim środków niezbędnych do życia.

Punkt widokowy leży w Guriete i można do niego dojechać drogą gminną GC-500. Widok rozpościerający się z tego miejsca jest surowy — wąwóz pomiędzy dwoma urwistymi zboczami. Z jednej strony jest to Guriete Los Cuchillos, natomiast z drugiej, od strony południowej, leży masyw Amurga. Rosną tutaj palmy.

Ten klejnot w gminie Santa Lucía de Tirajana leży obok twierdzy — miejsca, które najdłużej stawiało opór podczas konkwisty (XV). Rozciąga się stąd widok na zbocza wąwozu Tirajana, który otacza tamę Sorrueda. Rosną tutaj palmy, typowe dla środkowo-południowej części Gran Canarii.