Wyniki wyszukiwania

Lomo del Carretón to klif wznoszący się w północno-zachodniej części wyspy w górnym biegu dolin Alojera i Taguluches. Wykazuje duże walory krajobrazowe i stanowi punkt odniesienia w gminach Taguluche y Alojera. Jest to niezwykle monumentalne miejsce o dużym znaczeniu geologicznym i geomorfologicznym. Jego wysokość waha się w przedziale od 150 do 850 m, został stworzony przez bazaltowe języki lawy i wykazuje duże znaczenie geologiczne. Szata roślinna ma dużą wartość botaniczną ze względu na bogactwo gatunków endemicznych, co czyni ten obszar jednym z najpiękniejszych na wyspie.

Pomnik przyrody Roque Blanco mieści się w północnej części La Gomery Jest to skała wyróżniająca się na tle krajobrazu ze względu na swój kształt oraz wykazująca duże znaczenie naukowe we względu na siedliska drzew poziomkowych i muraw naskalnych. Położenie w najwyższym obszarze sprawia, że miejsce odgrywa ważną rolę w kondensacji wilgoci z powietrza i nawilżaniu podziemnej warstwy wodonośnej.

Roque Cano to dominujący element krajobrazu w dorzeczu Vallehermoso. Jest to ogromny komin lawowy o wysokości ponad 200 m, z prawie pionowymi ścianami, który stanowi prawdziwe sanktuarium, jeśli chodzi o bioróżnorodność. Bytuje tutaj wiele gatunków roślin naskalnych, w tym tych zagrożonych wyginięciem, takie jak Argyranthemum callichrysum, Gonospermum gomerae, Ruta microcarpa oraz kilka bardzo rzadkich gatunków takich jak Senecio hermosae.

Charco de Cieno to obszar o specjalnym znaczeniu naukowym z uwagi na mieszczący się tu habitat, rzadko występujący na wyspach. Jest to jeden z najlepiej zachowanych obszarów podmokłych na La Gomerze, który i jedno z ostatnich słonych mokradeł na Wyspach Kanaryjskich. Występują tutaj rośliny halofilne, glony płytkowodne i ptaki brodzące, z których część objęta jest międzynarodowymi konwencjami ochronnymi. Charco del Cieno to bardzo ważne miejsce, jeśli chodzi o ptaki wędrowne. Jest to typ ekosystemu bardzo rzadko występujący na archipelagu. W Charco można często spotkać ptaki brodzące. Jest to również idealny habitat dla takich gatunków jak: pokrzewka aksamitna (Sylvia melanocephala) i pokrzewka okularowa (Sylvia conspicillata).

Rezerwat przyrody Benchijigua, leżący w kalderze wulkanu o tej samej nazwie w gminie San Sebastián, jest miejscem o dużym znaczeniu geomorfologicznym i botanicznym Występuje tu wiele endemicznych gatunków fauny i flory zagrożonych wyginięciem. Klify i skała Agando to najbardziej charakterystyczne formacje geomorfologiczne, wyróżniające się na tle krajobrazu i mające duże znaczenie naukowe.

Pomnik przyrody Barranco del Cabrito znajduje się w środkowej i dolnej części wąwozu o tej samej nazwie, w gminie San Sebastián. Ten obszar obejmuje dwa duże wąwozy Cabrito, którego górny bieg nazywany jest Juan de Vera i La Guancha. Wąwozy tworzą razem dorzecze Cabrito, typowy dla wysp krajobraz, gdzie jednak nie brakuje wyróżniających się, wyjątkowych elementów, takich jak grzbiety i skały w międzyrzeczach czy gaj palmowy na zboczu wąwozu. Całość tworzy formację geomorfologiczną, która uległa znacznej erozji.

Park, o 1751,1 hektar powierzchni, leży w jednym z najbardziej dzikich obszarów La Gomery. Ze szczytów w Enchereda biegną w dół dwa duże wąwozy Majona i Juel, tworzące park. Dawniej była to łąka i do tej pory można zaobserwować, jak na obszarze chronionym wypasane zwierzęta w pojedynczych gospodarstwach, jak np. Taguluche, Juel czy Enchereda.

Obszar chronionego krajobrazu Orone obejmuje dwa duże wąwozy Erques-La Rajita i La Negra. Można go odwiedzić piechotą. Znajdują się tutaj na wpół porzucone osady takie jak Erques, Erquito i La Rajita. Obszar obejmuje różne elementy o wysokich walorach estetycznych i kulturowych. Przecinają go dwa wąwozy łączące się w jednym dorzeczu. Część obszaru chronionego krajobrazu wchodzi w skład Parku Narodowego Garajonay. Została ona włączona do tzw. obszaru o zwiększonej wrażliwości ekologicznej i obejmuje dolną część dorzecza La Rajita. Wewnątrz leży pomnik przyrody La Fortaleza.

Pomnik przyrody La Caldera to najlepiej zachowany stożek wulkaniczny na wyspie, który od ostatniego miliona lat nie wykazuje aktywności erupcyjnej. Roślinność dominująca to wilczomlecze. Ten obszar jest wyjątkowy zarówno pod względem geomorfologicznym, jak i krajobrazowym.