Wyniki wyszukiwania

Park, o 1751,1 hektar powierzchni, leży w jednym z najbardziej dzikich obszarów La Gomery. Ze szczytów w Enchereda biegną w dół dwa duże wąwozy Majona i Juel, tworzące park. Dawniej była to łąka i do tej pory można zaobserwować, jak na obszarze chronionym wypasane zwierzęta w pojedynczych gospodarstwach, jak np. Taguluche, Juel czy Enchereda.

Obszar chronionego krajobrazu Orone obejmuje dwa duże wąwozy Erques-La Rajita i La Negra. Można go odwiedzić piechotą. Znajdują się tutaj na wpół porzucone osady takie jak Erques, Erquito i La Rajita. Obszar obejmuje różne elementy o wysokich walorach estetycznych i kulturowych. Przecinają go dwa wąwozy łączące się w jednym dorzeczu. Część obszaru chronionego krajobrazu wchodzi w skład Parku Narodowego Garajonay. Została ona włączona do tzw. obszaru o zwiększonej wrażliwości ekologicznej i obejmuje dolną część dorzecza La Rajita. Wewnątrz leży pomnik przyrody La Fortaleza.

Pomnik przyrody La Caldera to najlepiej zachowany stożek wulkaniczny na wyspie, który od ostatniego miliona lat nie wykazuje aktywności erupcyjnej. Roślinność dominująca to wilczomlecze. Ten obszar jest wyjątkowy zarówno pod względem geomorfologicznym, jak i krajobrazowym.

Miejsce o specjalnym znaczeniu naukowym Acantilados de Alajeró jest ciężko dostępne z lądu. Jego piękno lepiej podziwiać z oceanu. Jest to reprezentatywna, dobrze zachowana jednostka geomorfologiczna oraz wyróżniający się element krajobrazu o dużym walorze biologicznym. Główne gatunki roślin, które tutaj napotkamy, to wilczomlecz (Euphorbia berthelotii), Plocama pendula oraz rzadziej wilczomlecz kanaryjski (Euphorbia canariensis).

Punkt widokowy, z którego można dostrzec kraniec doliny w Valle Gran Rey. Na jednym z paneli opowiedziano tragiczną historię Huatacuperche, króla La Gomery.

Nie daj się oszukać spokojem panującym w tej zatoce: w przeszłości dość często mieszkańcy San Sebastián de La Gomera patrzyli na ocean ze strachem.

Oto centrum obsługi odwiedzających Parku Narodowego Garajonay, u podnóża wysoko położonego płaskowyżu, który zajmuje praktycznie całość środkowej części wyspy. Tutaj nie ma głębokich wąwozów tak charakterystycznych dla La Gomery. Te tereny wykazują dużo łagodniejszą rzeźbę terenu niż pozostała część wyspy. Wysokość wynosi powyżej 600 m.

Źródła w Taguluche leżą na działkach należących do mieszkańców wioski i należą do tzw. „Comunidad de Regantes”, czyli wspólnoty podlewających, którzy rozdzielają wodę proporcjonalnie do wielkości działki, przy użyciu systemu podziału wód obowiązującego od niepamiętnych czasów. Ten system pozwolił na utrzymanie pól uprawnych w dobrym stanie przez wieki.

Infrastruktura drogowa dla pieszych na La Gomerze w przeszłości była podstawą gospodarki opartej na rolnictwie i hodowli. W dzisiejszych czasach to dziedzictwo kulturowe, zachowane aż do teraz stanowi podstawę do uprawiania nowej aktywności o wielkim potencjale — turystyki pieszej.

Wyspa uformowana przez artystę. Tak można postrzegać Lanzarote. Wpływ Césara Manrique, twórcy uniwersalnego i pioniera ekologizmu, jest zauważalny dla każdego podróżnika odwiedzającego wyspę.