Wyniki wyszukiwania

Rezerwat Przyrody Ścisłej Mencáfete znajduje się w zachodniej części wyspy El Hierro, na terenie Parku Wiejskiego Frontera i w pobliżu Sabinosy. Występujące tu elementy przyrody sprawiają, że jest to miejsce interesujące dla miłośników natury, od cabezón herreño (gatunku roślin charakterystycznego dla Monteverde Herreño i lasu wawrzynowego) po wilgotny las jałowcowy i Monteverde Herreño. Jaskinie ukryte wśród lasu wawrzynowego stanowią schronienie dla nietoperzy i dzikich kotów.

Na terytorium gminy Valverde znajduje się obszar chronionego krajobrazu Ventejís. Jest to jeden z najcenniejszych obszarów naturalnych na El Hierro. Bioróżnorodność idzie tutaj w parze z walorami geologicznymi czy kulturowymi. Znajduje się tutaj drzewo Garoé, święte dla rodzimych mieszkańców wyspy El Hierro — „bimbaches”. Ten obszar chronionego krajobrazu ma powierzchnię 1143 hektarów i znajdują się tu liczne mury i konstrukcje z suchego kamienia, typowe dla wyspy.

Z punktu widokowego Lomo Negro I rozpościerają się widoki na wyspy. Można stąd podziwiać kolorowe warstwy pionowych ścian, biegnące aż do poziomu oceanu. Różne kolory pochodzą z kolejnych wybuchów. Skały we wszystkich odcieniach beżu powstawały w momencie zetknięcia się magmy z wodą.

Zachód wyspy El Hierro był określany mianem „ziemi końca świata” na dawnych europejskich mapach. Punkt widokowy Mirador de Bascos jest idelanym punktem obserwacyjnym tej dzikiej ziemi, wpisanej na listę Rezerwatów Biosfery UNESCO. Jej położenie na szczycie imponującego klifu umożliwia górowanie nad całą doliną El Golfo, zadziwiając spektakularnym rozstępem skał o szerokości 15. kilometrów i do 1500. metrów głębokości, spowodowanym prehistorycznym osunięciem się ziemi. W dni o przejrzystej pogodzie dostrzegalna jest wyspa La Palma na lazurowym Atlantyku.

Charco Azul to jedno z najbardziej znanych miejsc do kąpieli na wyspie El Hierro. Utworzony przez dawne potoki lawy, ten zespół naturalnych basenów oferuje osłoniętą przestrzeń od Oceanu Atlantyckiego, gdzie woda przez większość czasu pozostaje spokojna i umożliwia kąpiel w wyjątkowym otoczeniu. Położony w rejonie El Golfo, dolinie o stromych klifach i wyraźnym krajobrazie wulkanicznym, Charco Azul łączy przyrodę z poszanowaną ingerencją człowieka. Kładki, drewniane tarasy do opalania i odpowiednio przygotowane dojścia ułatwiają wizytę bez naruszania charakteru miejsca.

Po co nadawać jej inną nazwę, skoro tym, co wyróżnia tę 50-metrową zatoczkę w Parque Rural de Frontera (Lomo Negro), jest fakt, że jako jedyna powstała z muszli mięczaków, przyniesionych przez prądy morskie i stopniowo erodowanych przez fale uderzające w wulkaniczne skały wybrzeża. Pomimo otwartego charakteru zatoki i pewnego falowania nie jest to miejsce niebezpieczne i zazwyczaj panuje tu spokój, co czyni je idealnym do kąpieli, zwłaszcza dla osób ceniących prywatność.

Ta portowa plaża o lekko miejskim charakterze znajduje się w gminie Valverde, na prawo od mola, od którego bierze swoją nazwę. Tak jak w przypadku prawie wszystkich plaż na wyspie El Hierro piasek na tej plaży jest czarny. Ma długość 600 m i szerokość 40 m, co sprawia, że jest bardzo wygodna dla rodzin z dziećmi. Została wyposażona w drewniane kładki i parking mogący pomieścić ponad 100 aut.

Z punktu widokowego La Peña, w Guarazoca, w północnej części wyspy El Hierro, widać skutki zapierającego dech w piersiach prehistorycznego wydarzenia: olbrzymie osunięcie się ziemi, powstałe tysiące lat temu, tworzące Dolinę El Golfo. Skaliste zbocza tej ogromnej doliny, o 15. kilometrach szerokości i półtora metra wysokości, pokryte są gęstą autochtoniczną roślinnością. U jej stóp natomiast leży wulkaniczna równina, na której rosnące winnice i sady prowadzą aż do brzegu błękitnego Atlantyku. Z punktu widokowego La Peña również widoczne są dziewicze neki Roques de Salmor, „sanktuarium” endemicznego gatunku jaszczurek Lagarto Gigante.

Villa de Valverde leży w północno-wschodniej części wyspy El Hierro i jest stolicą administracyjną, religijną i społeczną wyspy. Miasto zostało założone pod koniec XV wieku, na początkowym etapie podboju Wysp Kanaryjskich i zależało od dworu hrabskiego La Gomery aż do wyzwolenia politycznego, które uzyskało w XIX wieku.